برای چه پشیمان باید بود؟
برای همه ی آنچه از دست رفته است؟
یا برای آنچه بدست آمدنی نبود؟
و یا برای قصه ای که به پایانش رسیدیم و هیچکس درباره ی آغازش سخنی نگفت؟
..........
پ.ن: نادر ابراهیمی، بار دیگر شهری که دوست می داشتم، ص۱۰۲
+ نوشته شده در چهارشنبه ۲۳ شهریور ۱۳۹۰ ساعت 0:15 توسط سوده
|